Onderstaand bericht vond ik vandaag in de mailbox. Het verhaal van Suzy deed me iets en daarom deze blog om voor haar een nieuw thuis te vinden. Ik kan me voorstellen dat er misschien iemand is die dit varkentje een mooi plekje kan geven. Misschien een kinderboerderij? Misschien wil je het ook op je eigen Hyves plaatsen, hoe meer mensen het lezen, hoe groter de kans dat Suzy een nieuw thuis vindt!
Als er iemand is die Suzy kan opvangen, neem dan contact op via de mail: ezelshoeve@hotmail.com
Hallo dierenvrienden,
Bij de wijding (van de kerk) in het boerendorp waar ik woon ( België) heeft mijn buurvrouw een big gewonnen, naast Suzy (de big, een zeug) kon je ook nog een varkenskop winnen.
Ik heb er nog nooit van gehoord en dacht dat dergelijke (in mijn ogen) middeleeuwse praktijken niet meer bestonden. Maar helaas wel!
Nu wil de buurman Suzy als ze groter is slachten en opeten, maar mijn buurvrouw krijgt het niet over haar hart. Zij zorgt voor Suzy en moet er niet aan denken dat zij straks op haar bord ligt.
Omdat ik op het dierenasiel (Canina Essen België) werk als vrijwilliger heeft ze mijn hulp in geroepen om voor Suzy een mooi tehuis te zoeken. Zodat haar de slacht bespaard blijft.
Suzy is al tam aan het worden, luistert naar haar naam, speelt met een stokje, gaat zelfs nu en dan al op verzoek zitten. Ze is zo lief!
Willen jullie mij alsjeblieft helpen voorkomen dat Suzy geslacht wordt?
En meehelpen een huis voor haar zoeken?
Alvast dank voor jullie moeite,
groetjes Maryn
Wuustwezel
België
Uit Paravisie: door Mieke Zomer
Keurig opgevoed
Ooit oog in oog gestaan met een balkende ezel?
Kreeg jij toen ook zo'n Hans Klok hoofd?
Je weet wel, met van die wapperende haren? Vast wel.
Want ezels kunnen balken! En als ze balken moet iedereen dat horen. Wijlen Luna kon er helemaal wat van. Die had makkelijk vak P van voetbalclub FC Twenthe kunnen doen verstommen, als we haar tijdens de finale van de "Champions League"op de middenstip hadden gezet.
Opgepompte longen
Als onze ezels het ergens niet mee eens zijn, geven ze via hun stembanden blijk van hun gevoelens van ongenoegen. Zijn ze bijvoorbeeld van mening dat ze niet genoeg buikvulling hebben, dan trekken ze hun scheur open. Niet een beetje gemopper bij lichte trek of zacht protest als ze het eten niet op tijd wordt opgedient, nee.....
De "stadiontoeter" gaat meteen op vol vermogen open. Want zachtjes balken, dat kan een ezel niet. Een "balk"komt overigens nooit uit het niets, die hoor je aankomen. Het lijkt alsof hun longen eerst moeten worden opgepompt tot er bepaalde decibellen kunnen worden geproduceerd.
Tegenover ons wonen onze "Noabers"(buren in een kleine overwegend agrarische gemeenschap). Het zijn melkveehouders. Wij wensen hen een goede nachtrust toe, zeker omdat ze dag in, dag uit vroeg opstaan om te gaan melken. Het slaapkamerraam van onze "Noabers" grenst aan onze ezelwei. Dit maakt dat wij er alles aan doen om onze kudde stil te houden. En bij "alles"bedoelen wij dat wij daar ver in gaan.
En om heel eerlijk te zijn ; behoorlijk ver......
Raad van acht
Dit verhaal speelde afgelopen winter. Onze ezels kennen het geluid van onze auto. Wanneer wij 's avonds thuis kwamen van een avondje uit en onze portieren open deden, konden wij de ezels zich al horen op pompen. Dit zou vervolgens leiden tot balken en uiteindelijk tot het wekken van onze buren. Om dit te voorkomen, sprong 1 van ons al uit de rijdende auto als we aan kwamen rijden, rende het erf op en gooide snel wat hooi neer. Louter en alleen om te voorkomen dat onze edele dames en heren hun 'toeter'zouden open gooien en hiermee onze buren zouden wekken. Slim als ze zijn, kreeg onze 'Raad van Acht' toch al snel in de gaten dat ze extra voer kregen zodra ze begonnen te pompen. Dat was bijvoorbeeld ook het geval als ze ons 's avonds door de kamer zagen lopen, als de gordijnen 's ochtens open gingen, als we het licht in de gang aan deden, als we de sleutel in het slot van de buitendeur omdraaide, als we de buitenlamp aan deden, als we de honden gingen uit laten, als we...... Om de haverklap hadden we balkende ezels op het erf en telkens reageerden we sneller om het balken voor te zijn.
Menselijke rariteiten.
Het werd zelfs zo erg dat we, als we 's avonds thuis kwamen, de lichten van de auto doofden voordat we de erf op kwamen rijden en bij binnenkomst angstvallig alle lichten uit lieten. Het eerste dat ons te doen stond, was de gordijnen dicht doen zodat de ezels niet zouden kunnen zien of wij inmiddels thuis waren of niet. Al struikelend over de hondenkussens en electriciteitssnoeren, stappend in de drinkbakken en steunend in de vetplanten en cactussen, baande we ons dan al 'tijgerend' een weg naar de gordijnen.
Zodra deze dicht waren, konden we tenminste de lampen aan doen en de fysieke schade eens goed opnemen.
Tot het moment dat we erachter kwamen dat we wel erg netjes onder appel stonden van onze eigen ezels.
Ze hadden ons 'keurig opgevoed'. Zij hoefde maar te piepen en wij begonnen te rennen.
Dit was het bewustwordingsmoment waarop ik telepatisch met onze "Raad van Acht' in contact trad.
Ze begrepen ons standpunt best, maar vonden het wel jammer dat ze geen "gerinkeldekinkel' meer zouden horen als ze ons 's avonds in het aardedonker hoorde thuis komen. Ze hadden zich de afgelopen maanden namelijk kostelijk vermaakt om onze menselijke rariteiten.
Vandaag was het dan zo ver… Jip gaat op eigen hoefjes staan!
Om 11:00uur vanmorgen werd Jip, nadat hij nog uitbundig geknuffeld was door de aanwezige vrijwilligers, de trailer in geleid. En na anderhalf uurtje stapte hij weer monter uit in Eksel (België).
Zijn nieuwe eigenaars stonden ons al op te wachten en we liepen meteen naar de wei waar Miel (een ezelruintje van bijna 1 jaar), Jip’s nieuwe stalgenootje, nieuwsgierig zijn stalletje uit kwam gelopen. Miel’s oortjes gingen blij naar voren staan
toen hij zag wat wij voor hem mee brachten! We lieten Jip meteen de wei in en Miel maakte een huppeltje van vreugde! Miel en Jip neuzelden even en de kennismaking was gedaan. Het ging meteen goed!
Jip’s koppie dook daarna meteen naar beneden… gras?...ETEN!!!
We lieten ze alleen om de papieren in orde te gaan maken. Joris en Lieselotte zijn zelf hun huis aan het bouwen en waren ook vandaag aan het werk. Vanuit hun in aanbouw zijnde huis konden we Jip en Miel zien. De wei is nl de achtertuin. Helemaal geweldig! Zij zullen altijd hun ezeltjes zien lopen vanuit hun huis! We kregen een kopje koffie, een stukje heerlijke vlaai en een Jägermeistertje en in de tussentijd keken we toe hoe Jip het stalletje in ging, gevolgd door Miel én het geitje Whiskey. Wat een rust!
Nadat we alles afgehandeld hadden zijn we nog even Jip en Miel een knuffel gaan geven om daarna weer de auto in te stappen en terug te rijden naar de Ezelshoeve. We lieten Jip met een gerust gevoel achter. Hij liep er rond of hij er altijd al was geweest!
We zal heel vreemd zijn hem morgen niet meer in de stal te kunnen begroeten, maar we weten dat het hem goed zal gaan bij Miel!
Lieve Joris en Lieselotte. Heel erg bedankt dat hij bij jullie zo’n liefdevol thuis heeft gevonden! We komen Jip, Miel en Whiskey én jullie snel weer eens opzoeken!
Jip, het gaat je goed!
Op de foto's is Jip degene met het groene halstertje aan.


Vandaag zijn de eerste 3 ezeltjes van 2011 opgehaald! Thijs, Colette en Pipo! De dochter van de eigenaar mailde ons enkele weken geleden dat haar vader ernstig ziek is en al langere tijd niet meer voor zijn ezels kon zorgen zoals hij dat zou willen. Nu hij de beslissing zelf nog kon nemen wilde hij ze graag afstaan aan de Ezelshoeve zodat ze een veilig thuis krijgen.
Dus vandaag was het zover, we reden richting Baal in België, ongeveer 60 km hier vandaan.
Thijs, een (bonte) hengst van 15 jaar en de vader van Pipo, is bij zijn eigenaar gekomen toen hij één jaar was. Thijs is een grote stoere hengst met prachtige ogen! Hij lijkt wel een oudere versie van onze Moefra. Toen ik op mijn hurken in de wei ging zitten om hem op zijn gemak te stellen, keek hij eerst de kat goed uit de boom. “Wat kom jij in mijn wei doen bij mijn vrouwtje en zoon?”, leek hij te denken. Maar na een minuut of vijf kon ik hem aanhalen en een halstertouw aan zijn halster klikken. Ik liep met hem naar een boom in de wei en bond hem daar vast. Dat was al één, nu nog twee te gaan.
Pipo, een hengstje van ongeveer 10/11 maanden oud en de zoon van Colette en Thijs (een kleine Moefra
), stond in de veilige nabijheid van zijn mama te kijken en had het erg moeilijk. Bij mama is veilig, maar wat stond papa daar nou te doen? Dat wilde hij toch ook wel weten en zijn nieuwsgierigheid won het. Snel liep hij naar papa en legde zijn koppie op de rug van Thijs. Ik kon hem direct benaderen en legde hem een halstertje om en klikte er meteen een touwtje aan vast. Zo. Dat was nummer twee! We besloten om Pipo meteen naar de trailer te brengen die direct naast de wei stond, maar wel uit het zicht van de ezels. We moesten Pipo meer dragen dan dat hij zelf liep, hij was immers nog nooit zijn veilige weitje uit geweest dus dat was voor hem een angstig moment. We hoopten dat hij zou gaan balken zodat zijn mama vanzelf naar hem toe zou komen. We zetten hem vast in de trailer en liepen terug naar de wei.
Colette (ook vanaf haar 1ste levensjaar bij haar eigenaar), een grijs gevlekte merrie van ook 15 jaar en de mama van Pipo, liet zich niet benaderen. We hoopten dat ze ook naar Thijs zou lopen om bescherming te zoeken of richting trailer, achter haar zoon aan. Maar nee, Colette zou geen ezel zijn als ze niet even haar eigen zinnetje zou doen… het op een lopen zetten! Tja, dat lopen ging niet zo gemakkelijk. Colette’s hoeven zijn veel te lang! Dus écht hard en ver rennen deed ze niet en ik had haar dan ook snel te pakken. We wilden haar namelijk proberen zo rustig mogelijk te houden, want Colette is ongeveer 8 maanden drachtig! Nadat ik haar vast had konden we rustig haar halstertje omleggen en het touw eraan klikken. Stapje voor stapje, en door het poortje van de wei met wat hulp van ons, liep ze richting trailer. Toen ze Pipo daar al in zag staan ging het eigenlijk gemakkelijker dan we verwacht hadden. Een beetje optillen aan de achterkant zodat haar hoefjes op de loopplank stonden en daar ging ze! Weer verenigd met Pipo werd ze meteen rustig.
Toen was het de beurt aan Thijs. Ik knuffelde hem eerst uitgebreid en probeerde hem zo goed mogelijk op zijn gemak te stellen en vertelde hem dat om de hoek zijn gezinnetje op hem stond te wachten. Schoorvoetend schuifelde hij met me mee, maar net als bij Pipo en Colette was het verlaten van zijn o zo vertrouwde wei, teveel gevraagd. Ook Thijs tilden we door het poortje heen en hielpen hem om zo snel mogelijk om de hoek te kijken zodat hij Pipo en Colette zou zien. Toen was het ook voor hem een fluitje van een cent. De eerste stappen op zo’n loopplank zijn doodeng maar met een beetje hulp van ons was ook hij snel in de trailer. Zó blij dat Colette en Pipo daar ook stonden! Snel werd de loopplank omhoog gedaan en de halstertjes los geklikt. Zo, de reis kon gaan beginnen! Deze ezels hadden hun leventje lang in hetzelfde weitje gestaan en waren sinds 14 jaar niet meer vervoerd. Ik ben dan ook waanzinnig trots op deze drie kanjers dat ze toch binnen een half uurtje allemaal in de trailer stonden!
De reis verliep rustig en anderhalf uur later kwamen we op de Ezelshoeve aan. Snel de poorten dicht en de trailer open! Thijs was kletsnat bezweet. Hij had het echt te kwaad gehad in de trailer. Ook Pipo zweette behoorlijk. Colette was nog de rustigste van de drie. We hebben ze snel naar hun stalletjes gebracht dat door de vrijwilligers al lekker dik ingedekt waren met stro, ruiven goed gevuld met hooi, worteltjes en vers water. Dat zou ze goed doen na zo’n reis! Natuurlijk werden ze eerst uitgebreid bewonderd, geknuffeld en op hun gemak gesteld door de vrijwilligers. Wat zijn deze ezeltjes schatten! Natuurlijk nog erg uit hun doen, wat angstig en onzeker maar ontzettend lief! We sloten de staldeuren en lieten ze tot rust komen.
Zo even zijn we nog bij ze gaan kijken. De ruiven waren al zo goed als leeg gegeten en in de waterbakken zat ook al niet veel meer. Goed zo, jongens! We hebben de waterbakken bij gevuld en weer lekker staan kroelen met ze. Colette komt zelfs al een kopstootje tegen je been geven als je met Thijs of Pipo staat te knuffelen… “Hé! Nu ben ik weer aan de beurt!”.
Morgenmiddag komt de dierenarts voor de entingen, chippen én castratie van de beide jongens. Dat zal even niet leuk zijn voor ze maar het is voor hun bestwil. Colette en Thijs hebben samen 11 veulens groot gebracht! Voor Thijs niet zo’n opgave maar voor Colette wel natuurlijk. Deze dracht zal haar laatste zijn. Ze zal hier op de Ezelshoeve haar laatste veulen werpen en groot brengen om dan waarschijnlijk altijd met dit veulen samen te blijven!
Het veulen wat in 2009 geboren is, is met vier dagen gestorven. Ook Colette was na die dracht niet in orde. Ze was na de bevalling erg ziek en zwak. Pipo die in 2010 werd geboren is gelukkig gezond en ook Colette was na de bevalling prima in orde. Laten we hopen dat het 12de én laatste veulen wat zij in zich draagt gezond is en haar dracht en bevalling ook goed zal gaan. Dat verdient Colette wel!
Thijs, Colette en Pipo, WELKOM! Ook namens de ezeltjes!
Stichting Dierenlot (www.dier.nu) bestond vandaag 5 jaar en dat vierden zij in de Kuip te Rotterdam waar ook de Nationale Vakdag Fondsenwerving plaats vond. Vele informatieve stands en vele workshops stonden op het programma waar Maureen en ik (Jacqueline) ons ook voor ingeschreven hadden.
Stichting DierenLot greep de gelegenheid aan om (potentiële) beneficianten uitgebreid te ontvangen en wegwijs te maken in fondsenwerving! En dit is van groot belang, want we weten allemaal dat naast alle verzorging en liefde die we aan de ezels geven, ook toch vaak echt financiën en middelen voor ons een grote rol spelen.
Om 15.00 uur was er een Jubileum (besloten) bijeenkomst voor beneficianten van St. DierenLot. Natuurlijk zaten Maureen en ik ook in de zaal. Tenslotte heeft Stichting Dierenlot ons in de afgelopen jaren gesteund om menig project te realiseren, zoals bijvoorbeeld de vloerverwarming in de stal. Tot onze verbazing werd het geen toespraak maar vertelde Jan Krol ons dat Stichting Dierenlot op haar verjaardag cadeautjes gaat weggeven aan de beneficianten die in de zaal aanwezig zijn. Hij riep de stichtingen één voor één op en zij kregen een cheque van 500 euro uitgereikt! Behalve wij…
Nu zei Jan dat dat nog niet alles was, maar dat hij nu nog een paar mensen zou oproepen om naar voren te komen om een nog hogere cheque in ontvangst te komen nemen! Oooo… vandaar dat wij nog niet geroepen waren, wij kregen een hoger bedrag…?! De zenuwen gierden door onze kelen! 500 euro was voor ons al zo’n groot bedrag en nu zouden we misschien nog wel meer krijgen?
Menig stichting werd geroepen om nog een cheque in ontvangst te nemen van soms wel 4000 euro en daarna op de foto te gaan met de organisatoren van Stichting Dierenlot. Behalve wij…
Nadat iedereen zijn cheque in ontvangst had genomen vroeg Jan of er misschien nog mensen in de zaal waren die nog niets hadden ontvangen en heel voorzichtig stak ik mijn hand omhoog. Waren ze ons misschien vergeten….?
Jan mij aan aan en zei: “Er is inderdaad nog één stichting die niets ontvangen heeft en dat is Stichting de Ezelshoeve! Wil je even naar voren komen, Jacqueline.”
Met knikkende knieën stond ik op en liep ik naar hem toe. En toen kwam de grootste verrassing van alles!Er waren 3 cheques voor mij! Eén van 500 euro, één van 4.298 euro en nóg één van 4.600 euro!!! Ik kon mijn ogen niet geloven! Hoe moeilijk is het dan om je emoties in bedwang te houden met deze drie cheques voor je neus maar ook een filmcamera in je gezicht en fotoapparaten die flitsen! Het kon me allemaal niets meer schelen! De Ezelshoeve kreeg 9.400 euro geschonken en ik liet mijn emoties vrije loop, kon alleen nog maar met een brok in mijn keel “WAUWWWW” stamelen. Nadat de "statiefoto’s" en de groepsfoto waren gemaakt had ik mijn stem pas weer in bedwang en kon ik me bij iedereen gaan bedanken. Wat een geweldig lieve mensen zijn de mensen van Dierenlot toch! Zo gewoon, zo hartelijk en blij dat zij andere Stichtingen blij kunnen maken!
Stichting Dierenlot, waanzinnig bedankt voor deze onverwachte en o zo welkome verrassing in de vorm van zo’n waanzinnig hoog bedrag! Namens het bestuur van Stichting de Ezelshoeve, maar vooral namens alle ezels die momenteel bij de Ezelshoeve wonen, een warm iiiii….aaaaaaaaaaaaa….. (vertaling: BEDANKT!)
Helaas hadden wij geen fototoestel bij ons maar ik hoop dat er heel snel foto's staan op de site van Stichting Dierenlot www.dier.nu
Gisteren is Hans Signer gekomen om SiSi’s diepe hoefzweer weg te halen. Nadat de zwachtel van haar hoef gehaald werd zagen we al dat de hoefzweer bezig was naar beneden te komen. De hoefzool was vochtig en stonk. Een goed teken!!! Hans begon met het kappen van de hoef en kwam het punt tegen waar de hoefzweer zat en heeft, met drukken en steeds weer korter kappen, de hoefzweer door kunnen laten breken. Gelukkig heeft hij dus niet hoeven boren!
We zagen onmiddellijk de verlichting bij SiSi. Heel voorzichtig steunde ze er al wat meer op.
Vandaag is SiSi weer voor het eerst naar buiten. Ze steunt nu weer, zij het heel voorzichtig, geheel op haar hoefje! Ze kijkt alweer een stuk vrolijker uit haar oogjes!
E-DIGIT en HANS SIGNER, SUPER
dat jullie zó snel en adequaat gereageerd hebben! SiSi is jullie ontzettend dankbaar (en wij natuurlijk ook)!
Wat een opluchting! Het gaat toppie met SiSi!!! Wel, dat klinkt natuurlijk heel raar want ze heeft nog steeds erg veel pijn. Maar hier de uitleg: E-Digit heeft foto's gemaakt van de hoef en haar knie.
Aan de knie was godzijdank niets te zien, maar in de hoef zit een fikse ontsteking, een enorme hoefzweer.
(Op de foto de donkere vlek in de rode cirkel.)
De dierenarts had vorige week ook gekeken naar een hoefzweer en kon niets ontdekken. Wat ook niet zo verbazend is als je ziet hoe diep de hoefzweer zit! Een hoefsmid of dierenarts kan dit niet zien! Als het zó diep zit is het alleen met foto’s op te sporen.
Ze heeft een “pad” om haar hoef gekregen, Animalintex, waar a.o. Boorzuur inzit en die moet de ontsteking ‘naar beneden gaan trekken’. Ezelhoefsmid Hans Signer (niemand weet zoveel van ezelhoeven als hij!) komt a.s. donderdag om een gaatje in de hoef te boren naar de ontsteking toe om zo het pus er uit te laten. Aan hand van de foto kan hij precies zien waar hij moet gaan boren, precisiewerk dus! Daarna zal het voor SiSi een stuk minder pijnlijk zijn.
Hoe opgelucht we allemaal zijn dat er niets mis is met haar gewrichten….? Daar zijn geen woorden voor! Is niet uit te leggen! We kunnen eindelijk vannacht weer eesn rustig slapen! GO SISI... We gaan nog vele jaren van je genieten!
Op 17 augustus dit jaar werd Elias doorgeplaatst naar zijn nieuwe ezeladres. (Zie de blog "Elias is doorgeplaatst en wordt een échte filmster!" van 28 augustus 2010.)
Gisteren kreeg ik een mailtje met een up-date. Hieronder de mail, zodat ook jullie kunnen lezen hoe geweldig het met Elias nu gaat!
Elias had zich geen geduldiger en liefdevoller thuis kunnen wensen!
Jacqueline,
Het gaat geleidelijk aan gelukkig steeds beter met Elias. (In het dagelijks gebruik noem ik hem overigens "Eli". Twee lettergrepen, waarin een klinker, zijn makkelijker.)
Als je nu in de wei of stal komt, komen zowel Karel als Elias op een drafje naar je toe zoals het hoort bij ezels. En een knuffel voor beide is nu ook voor Elias redelijk gewoon geworden.
Waar het borstelen van zijn vacht (die gezien de lagere temperatuur natuurlijk begint te groeien) in het begin een angstige gewaarwording voor Elias was, is het steeds meer een vertrouwd ritueel aan het worden. Dat verloopt meestal in een vaste volgorde: stal schoonmaken, vers stro, wat mager hooi in de ruif en de staldeur open waar ze dan beide voor staan te wachten om zo snel als mogelijk naar binnen en naar de ruif te lopen. En bij regenweer gebeurt het schoonmaken gewoon met de staldeur open en de ezels binnen. In het begin vertrok Elias dan naar buiten om wat twijfelachtig in de miezerregen af te wachten totdat de stalschoonmaak klaar was, maar nu trekt hij zich daar al niet veel meer van aan en blijft gewoon binnen staan terwijl rondom hem de stal wordt schoongemaakt. Ook een zetje tegen zijn flank of achterwerk als teken van: "ga eens een stukje opzij want ik wil er bij" geeft geen paniekreactie meer. Elias doet gewoon een stapje opzij en daarmee klaar.
En daarna de borstel- en hoevenbeurt die eindigt met een brokje bix of wortel.
De schrikachtigheid gaat er dus al redelijk af. Wel bij lange na nog niet zo mak en geduldig als Karel, maar dat is ook niet zo vreemd met zijn achtergrond.
Borstelen gaat prima, zowel vast met de halsterlijn aan de stalring als los staand. En dat is ook nodig want ze kunnen zich in een enkele dag behoorlijk smerig maken met regenachtig weer en de vette kleigrond hier.
Bij het hoeven krabben zet ik hem wel vast zet voordat ik daar aan begin, want anders wordt het een echte worsteling. Dat blijft nog een wat lastige klus waarbij hij graag tegenstribbelt. Maar inmiddels heeft Elias wel door dat daar niet aan te ontkomen valt en het is ook niet meer zo'n gevecht als bij de eerste keren.
Dat moet ook wel want de hoefsmid staat voor binnenkort weer gepland.
Afgelopen vakantie is de stal wat verbouwd en winterklaar gemaakt, waarbij ze beide zo ongeveer met hun neus op elke in te draaien schroef zaten. En met elkaar zijn ze inmiddels heel vertrouwd. Wel is Karel duidelijk nog de "baas", maar geen onderlinge ruzie of narigheid. Dat gaat prima samen en ook geen schrikachtige Elias meer ten opzichte van Karel.
Wat opvalt is dat als je een wandelingetje (aan de lijn) maakt met beide, Elias veel rustiger met je meeloopt als Karel. Karel voorop wil er graag een gangetje in zetten en loopt je van ongeduld voortdurend haast voorbij, terwijl Elias rustig volgt aan de lijn. Wandelen met Elias voorop en Karel daar achteraan gaat makkelijker als andersom.
Al met al gaat het dus steeds beter.
De trekker is om nieuwsgierig naar te kijken, sloten schoonmaken, bomen snoeien of het hek repareren is een leuk tijdverdrijf om goed te bestuderen, en als je in de stal rustig blijft staan gaan beide aan je overal plukken om te kijken of er nog ergens wat lekkers in zit. Ook Elias !
Zelfs als er vreemden komen wil Elias zich nog wel eens laten aaien, zij het heel voorzichtig. Het vertrouwen in de mensheid en in de rest van de wereld groeit gestaag.
We zijn er nog lang niet, maar we gaan er wel komen. Geduld en volhouden is de boodschap.
En zelf zijn we dus ook heel tevreden met hem.
Groeten,
Joep.
Isis is bijna 4 jaar bij de Ezelshoeve geweest en Dizzy bijna 3 jaar! En nu zijn de ze 2 geweldige meiden gisteren (30 oktober 2010) naar hun nieuwe stalletje verhuisd!
Wekenlang hebben wij ons er op voorbereid en ook Isis en Dizzy werden er uitgebreid op voorbereid dat zij op 30 oktober naar hun nieuwe eigenaren gebracht zouden worden. De nieuwe eigenaren Ludwig en Marjo uit Wuustwezel (B) en hun kinderen hebben 2 zaterdagen met veel plezier bij de Ezelshoeve doorgebracht om zo veel mogelijk te leren over het houden en verzorgen van ezels. En nu was het dan eindelijk zover…!
Isis als eerste de trailer in en Dizzy had enige dwang nodig om haar over de loopplank te volgen. Maar het feit dat haar beste vriendin al in die trailer stond gaf bij Dizzy de doorslag om er dan toch ook maar in te lopen. Isis en Dizzy die elkaar hier ontmoetten en de dikste vriendinnen werden (op het moment dat Ramses zich los maakte van Isis). Zag je Isis lopen was Dizzy nooit ver uit de buurt.
Isis, nu een prachtige blonde dame met lange benen, was er erg slecht aan toe toen wij haar in de strenge winter van 2007 (januari) vonden bij een handelaar in België in een kudde van 13 ezels. We waren met één auto plus trailer op pad gegaan naar aanleiding van een melding. We konden dus we maar drie ezels meenemen uit deze kudde en wij kozen er de ezels uit die geen kans van overleven zouden hebben, waaronder dus Isis. 10 ezels moesten we daar achterlaten... Met pijn in ons hart en verblind door tranen reden we naar de Ezelshoeve...
Hoogstwaarschijnlijk is Isis een ezel uit Rusland. Zij is daar in een grote kudde geboren en heeft, in de 3 jaar dat zij daar leefde, alle ezels om haar heen dood zien gaan van de honger en/of het harde werken.
Isis was volledig getraumatiseerd en stond te zwaaien op haar lange benen van honger en uitputting. Broodmager en met een enorme buik (vocht en wormen) probeerde ze uit angst voor de handelaar over een dranghek heen te springen. Ze raakte in haar sprong met haar achterbenen het dranghek, viel met hek en al om en kwam met haar voorbenen ónder het hek te liggen terwijl haar grote lijf bovenop het hek lag. Het viel niet mee om haar op te tillen en tegelijkertijd het hek van haar benen af te trekken, maar op de een of andere manier lukte het ons.
Doodsbang, rillend van kou en uitputting, zetten wij haar in de trailer. Ik heb nog nooit zoveel angst en vertwijfeling in de ogen van een ezel gezien! Toen Ramses, een veulen van 2 maanden (niet haar veulen), bij haar in de trailer werd gezet klampte ze zich onmiddellijk aan hem vast. Isis en Ramses zijn lange tijd hier op de Ezelshoeve onafscheidelijk geweest. Zij voelde zich als oudste geheel verantwoordelijk voor hem en legde zich de taak als pleegmoeder op. Ze beschermde hem met haar grote lijf en rende overal achter hem aan om op hem te letten. Ramses, die een autistisch ezeltje bleek te zijn (inteelt) kon daardoor wel natuurlijk opgroeien en leerde veel van haar.
Isis en Ramses zien wij nog steeds regelmatig samen. Maar Ramses heeft een enorme ontwikkeling meegemaakt en door de goede opvoeding van Isis zien wij dat hij zelfverzekerder is geworden en heeft hij met Sjaakie een hechte vriendschap gesloten. Vandaar ook dat wij nu Isis en Ramses durven te scheiden.
Isis heeft hier op de Ezelshoeve haar boezemvriendin gevonden, Dizzy! Een verlegen merrie die erg blij was met de vriendschap die Isis haar aanbood. Isis is een open en spontane ezel. Ze is nieuwsgierig en wil graag door de mens vertroeteld worden. Haar oren zijn enorm lang (ongeveer 34 cm) wat haar een bijzonder uiterlijk geeft. Ze wordt graag op haar billen gekriebeld waarvoor zij dus haar achterkant graag recht voor je parkeert!
Ook Dizzy was er erg aan toe toen we gebeld werden door de eigenaar, maar dan op een heel andere manier. De eigenaar vertelde dat Dizzy enorme huidproblemen had. De diagnose van de dierenarts was staart- en manen eczeem. Vanaf maart tot en met september zat Dizzy geheel ingepakt in een beschermend pak met oren en al, en dat al jaren lang! De cortisonen-injecties (bijnierschorshormoon) die de dierenarts met grote regelmaat gaf, hielpen niet meer. De familie was ten einde raad en vroeg ons of wij Dizzy wilden overnemen en haar proberen te helpen. Dus zo togen wij naar de Vlaamse Ardennen.
Dizzy bleek een vriendelijke merrie te zijn die gedwee de trailer in liep, op weg naar haar nieuwe toekomst. Eenmaal aangekomen bij de Ezelshoeve trokken we onmiddellijk het ‘harnas’ uit en gooiden het in de container! Op haar rug en benen zaten grote open wonden. We startten met een drie wekenlange kuur van Groene Leem om haar darmen goed te reinigen en smeerden haar plekken in met natuurkundige producten om de huid tot rust te laten komen. En Dizzy’s huid knapte zienderogen op! Na ongeveer vier maanden was Dizzy helemaal “schoon” op hier en daar een klein plekje.
Het is leuk om te vermelden dat Dizzy een kleine beroemdheid is. Zij is de covergirl op het boek “De vliegende monnik” van Peter Holvoet-Hanssen. Ze was ongeveer anderhalf jaar oud toen zij gefotografeerd werd voor het boek.
Dizzy is een rasezel, een Cotentin. De Cotentin is een rustige en betrouwbare ezel die vaak betrokken worden bij het werken met gehandicapten. Dizzy is er ook nog een beetje verlegen bij. Nooit haantje de voorste, liever niet opvallen, geen aandacht trekken.
Wij wensen Isis en Dizzy een geweldig mooie toekomst en heel veel plezier en liefde hun nieuwe adres! Wij zullen hen hier missen!
Maurits en Laura zijn jarig geweest. Op zich niet zo bijzonder, iedereen is eens per jaar jarig. Deze twee vrienden gaven een verjaardagsfeestje en vroegen als verjaardagskadootje geld. Ook niet zo bijzonder.... Ware het niet dat deze twee tieners de helft van hun verjaardagsgeld als donatie aan de Ezelshoeve gaven. En dát is wél heel bijzonder!!!
Op zaterdag 16 oktober kwamen Maurits en Laura naar de Ezelshoeve om hun donatie te overhandigen. Maar liefst 100 euro!
Maurits en Laura, waanzinnig bedankt voor deze toffe donatie! Wat een geweldig initiatief van jullie!!! Namens ons en alle ezels: …iii…aaa…!!! (wat betekent: heel hartelijk bedankt!)