Vandaag ezelin Justine afgehaald in België. Een schat van een merrie, maar veel te dik en erg slechte hoeven. Justine is niet mishandeld of verwaarloosd, maar de aandacht die aan haar besteed werd was zéker niet genoeg. Gelukkig zagen haar eigenaren dat in en vroegen ons Justine af te halen. Justine is ook groot voor een Europees ezeltje. Ze heeft een schoft van 1.32m.
Ze herinnert me aan onze Gust die hier enkele jaren gewoond heeft en nu met Apollo een eigen weitje en stalletje heeft bij de familie van Gestel. Justine heeft dezelfde blik in haar ogen als onze Grote Gust had toen hij hier kwam. Een verdrietige, eenzame, uitgebluste blik. Wij gaan deze blik veranderen naar blij! Het kan niet zijn dat een ezelin van 6 jaar zich zo moet voelen!
Wacht maar af Justine, het komt allemaal goed!
Fientje (geb. 17-05-2002) werd door de stichting opgehaald op 31 augustus 2011 samen met haar zoon Simba (geb. 2006), in Overijsse (België).
Fientje kwam vijf jaar geleden, samen met haar zoon Simba, die toen 6 dagen oud was, terecht bij haar eigenaar. Vijf jaar lang hadden zij daar een rustig leventje en leefden veilig en vertrouwd in hun weitje. Door de komst van de kinderen van de eigenaar, kregen de ezels steeds minder aandacht en men nam na de zomervakantie 2011 de beslissing Fientje en Simba af te staan om hen de kans te geven op een nieuw thuis waar de ezels alle aandacht zouden gaan krijgen die ze verdienen.
Toen wij ze afhaalden op 31 augustus was niet gemakkelijk om Fien en Simba te pakken te krijgen en te verleiden hun vertrouwde weitje uit te stappen en de trailer in te gaan. Zij waren nog nooit buiten de poort geweest. Na een klein uurtje van veel geduld en veel praten stonden ze dan eindelijk in de trailer en konden we op weg naar de stichting.
De eerste dag stonden Fien en Simba in een aparte wei zodat ze aan ons, vreemde tweebeners, konden wennen en wij hun gedrag konden observeren. Al snel werd ons duidelijk dat Fien de meest evenwichtige is en Simba de “paniekzaaier”. Zodra er mensen op hun afkwamen werd Simba onzeker en sleepte Fientje in dit gedrag mee. Na dit enige tijd te hebben aangezien besloten we dat we Fien en Simba het beste zouden kunnen gaan scheiden. Beide hebben een ezel naast zich nodig die rustig en evenwichtig is, zodat zij zich dit gedrag ook eigen gaan maken. Om een scheiding tussen moeder en zoon gemakkelijker te maken plaatsten we ze vrij snel in de kudde. Zodra er een van de twee doorgeplaatst zou worden, vindt de ander steun in de kudde.
Fien zou dus de eerste worden die doorgeplaatst ging worden! Op 3 september kwamen er mensen kijken bij de stichting die op zoek waren naar een nieuw maatje voor hun ezeltje. Zij “vielen” voor Fientje en de afspraak om haar te brengen werd gemaakt.
Wij nemen niet gauw de beslissing om ezels die al hun hele leven bij elkaar staan te scheiden. Echter, soms is het noodzakelijk voor de ezels zelf om een betere toekomst te krijgen.
Op 12 september bracht ik Fien naar haar nieuw thuis. En wat was Sophietje blij om eindelijk weer een ezelmaatje in haar weitje te zien. Ze sprong en danste als een jonge meid en kon er maar geen genoeg van krijgen om aan Fientje te snuffelen. Dit is een goeie match en wij wensen Sophie en Fien een lange en liefdevolle toekomst!
En weer twee nieuwe ezeltjes bij de Ezelshoeve sinds vandaag! Fientje en Simba, moeder en zoon van 9 en 5 jaar oud, uit Overijsse )België. Fientje kwam vijf jaar geleden samen met haar Simba, die toen 6 dagen oud was, bij haar eigenaresse, Kristine. Ze hadden daar een rustig leventje en leefden veilig en vertrouwd in hun weitje. Door de komst van haar kinderen kregen de ezels steeds minder aandacht en Kristine nam de beslissing Fientje en Simba af te staan om hen de kans te geven op een nieuw thuis waar zij de aandacht krijgen die ze verdienen.
Uiteraard heeft de stichting respect voor deze beslissing en is ze blij dat Kristine de Ezelshoeve contacteerde om de toekomst van Fientje en Simba veilig te stellen.
Toch knaagt bij mij soms het gevoel dat mensen zich beter zouden moeten realiseren dat men een verantwoording aan gaat als men dieren/ezels aanschaft. Hoe gemakkelijk wordt de beslissing genomen dat een ezel maar weer weg moet als men meent er geen tijd meer voor op te kunnen of willen brengen. Arme ezels… zij moeten dan maar weer schikken in hun lot en weg uit hun bekende stalletje en van de mensen die zij vertrouwden. Een trailerrit van 2 uur, niet beseffende wat er met hen gaat gebeuren, in een vreemde wei terecht komen en weer moeten wennen aan vreemde mensen, in de hoop op een nieuwe eigenaar en een nieuw veilig thuis…
Welkom, Fientje en Simba! Wij gaan ons best doen om jullie op je gemak te stellen zodat het verdriet en gemis van jullie vertrouwde leventje, zo klein mogelijk wordt gehouden…
Vandaag is ezeltje Yamas van Kinderboerderij Breda-Noord bij ons komen logeren voor een maandje. Yamas is 4 jaar oud en hij woont sinds 3 jaar bij ezel Kelly op de kinderboerderij. Yamas is ondeugend! Hij weet wat hij wel wil én wat niet, en dat laat hij merken ook
Dus moet Yamas een beetje her-opgevoed worden en wie kan dat beter dan onze kudde
Om ezeltje Kelly niet moederziel alleen achter te laten op de kinderboerderij is onze ezelmerrie Ursula nu daar logeren. Yamaz én Ursula vinden het beiden maar wát spannend! Over een maandje ruilen we weer om en dan hopen we dat Yamaz een welopgevoed ezeltje is en Ursula nog terug naar huis wil…?!
Wij (P-P en Jacqueline) zijn weer terug van vakantie! Wij hebben een geweldige tijd gehad en ook hier op de Ezelshoeve is alles gewoon doorgegaan! Wat een geweldig team vrijwilligers staat hier toch! Hierbij wil ik alle vrijwilligers bedanken voor hun tomeloze inzet tijdens deze weken! Mensen, helemaal TOP!
En sinds maandag 15 augustus is er weer een heleboel gebeurt. Als ik al had gedacht de eerste week terug op de Ezelshoeve rustig te starten, zat ik er dus helemaal naast! De belangrijkste gebeurtenissen van deze week wil ik hier met jullie delen.
DINSDAG, 16 AUGUSTUS
Twee nieuwe ezeltjes zijn naar de Ezelshoeve gekomen, Kandijtje en Fanny. Beide ezeltjes zijn een jaar geleden door Conny de Greve uit België opgevangen. Beide ezels zijn ongeveer 10 jaar oud.
Kandijtje was broodmager, had geen bespiering meer, een ernstig huidprobleem, mankte erg met de voor- en achterbenen en haar schoudergewricht was totaal ontwricht. Door een beenderspecialist zijn er enkele inenting recht in de schouder gedaan waardoor haar gewricht wat soepeler is geworden. Ze mankt echter nog steeds en lopen is voor haar geen pretje.
Haar vriendin Fanny heeft altijd bij een hengst gestaan en heeft ieder jaar een veulen moeten werpen. Zij is chronisch hoefbevangen en is (nog) veel dik doordat zij op een perceel van 2 ha wei, met uiteraard veel te veel gras, heeft gelopen. Toen zij bij Conny kwam was ze drachtig, zat vol met wormen en waren haar hoeven vreselijk vergroeid.
Conny, namens Kandijtje en Fanny BEDANKT dat je je een jaar lang over deze twee ezeltjes ontfermd hebt en een veilig thuis hebt gegeven. Nu zullen deze twee vriendinnen een mooie toekomst op de Ezelshoeve tegemoet gaan.
WOENSDAG 17 AUGUSTUS
Bartje, Pieter en Molly, drie ezeltjes die enkele jaren geleden door de Ezelshoeve zijn opgevangen, zijn vandaag naar hun nieuwe thuis verhuisd. Ik bracht ze praktisch hier om de hoek, naar een gezin in Ulicoten. Wij vinden het maar wat fijn dat ze in de buurt staan en we ze heen en weer eens kunnen bezoeken! Een heerlijk stalletje, een prachtig weitje, lieve kinderen die komen knuffelen, een gezellige hond erbij en als overbuurvrouw, de koe van de buren die binnenkort moet kalveren. Wat wil je dan als ezeltje nog meer? NIETS! Dat is helemaal perfect en vandaag was er al een mail in de inbox, dat ze het goed naar hun zin hebben. Lieve Thea, namens Bartje, Pieter en Molly DANKJEWEL dat je deze drie ezeltjes zo’n warm en liefdevol thuis geeft!
DONDERDAG 18 AUGUSTUS
Luna en Luca
Vandaag om 8:30 ging de telefoon en had ik een radeloze eigenaar van een Shetlandpony aan de lijn. De dag ervoor, woensdag 18 augustus om 17:00uur, was Shetlandpony Luna bevallen! Ze hadden haar pas een maand of acht en wisten niet eens dat ze drachtig was. Luna laat echter haar merrieveulen, dat ze Luca (wat GELUK betekent) genoemd hebben, niet drinken en steeds als ze het probeerden aan te leggen gaat Luna op haar kont zitten! Ze zaten met de handen in het haar! Bijkomend probleem was namelijk ook dat ze morgenochtend (vrijdag 19 augustus) op vakantie zouden gaan en de buurman op de pony zou passen. Deze
buurman weet niet wat hij moet doen als het veulen niet drinkt en op vakantie gaan en Luna en Luca aan hun lot overlaten was helemaal geen optie! De vakantie is echter geboekt en de paniek was groot. Nadat ze enkele kinderboerderijen hadden gebeld voor hulp maar steeds nul op het rekest kregen, belden ze vertwijfeld naar de Ezelshoeve. Wij vangen in de regel geen paarden/pony’s op maar dit verhaal trof me toch zeer en Luna en Luca stonden een uurtje later hier in de quarantainestal. Luca was zwak… Sinds haar geboorte had ze niet meer dan 10 ml melk (biest) binnengekregen die de eigenaren hadden kunnen afkolven bij Luna. Ze laat namelijk ook het kolven heel slecht toe en gaat steeds zitten. Luca was te zwak om de uier te vinden en ik besloot de dierenarts onmiddellijk te laten komen. Ook haar lukte het niet Luca aan te leggen en we besloten Luna te melken voor de biest die zó belangrijk is voor een veulen! Het lukt ons, met drie man sterk om Luna op de been te houden, om 150 ml eruit te krijgen en probeerden die met de fles aan Luca te voeren. Maar ook dat lukte niet… De laatste
optie was een maagsonde die via de neus aangelegd werd en eindelijk werd Luca’s maagje gevuld! Luca kreeg een veulenhalstertje om en we bonden met vuilniszakbindertjes de maagsonde aan het halstertje vast. Ieder uur geven we haar nu 100 ml melk. Natuurlijk proberen we haar eerst met de fles te voeden om haar zo aan de speen te laten wennen. Wat ons dan niet meer lukt om erin te krijgen spuiten we via de maagsonde naar binnen. Dit moet Luca gaan redden! Natuurlijk proberen we zoveel mogelijk moedermelk van Luna af te kolven want dat is natuurlijk het beste wat er is! En de rest vullen we aan met veulen opfokmelk. We hopen dat we dit kleine frummeltje er door gaan krijgen! De eigenaren zijn 10 dagen weg en zullen Luna en Luca dan weer mee naar huis nemen en onze taak overnemen.
Nu is het weer tijd om de fles van Luca klaar te maken dus voor nu genoeg getypt. Jullie horen snel weer van Shetlandveulen Luca!
Op zaterdag 9 juli was het dan eindelijk zover voor deze drie lieve ezels. Hun nieuwe stekkie in Limburg was er helemaal klaar voor om ze te ontvangen. Na een trailerrit van anderhalf uur renden ze letterlijk de trailer uit om vastberaden naar de poort van hun nieuwe weitje te lopen. Alsof ze de weg wisten… wij waren stomverbaasd! We kregen niet eens de kans om eerst de wei en stallen op ons gemakje te bekijken want Igor, Mirabel en Lara waren ons voor!
Totaal op hun gemakje liepen ze rond, begroetten de paarden van de buren en lieten zich op de grond zakken om eens lekker te rollen! Meteen een thuisgevoel! Het kon ook niet anders! Mensenlief, wat is het daar mooi! Een prachtig wei, bomen erin, prachtige nieuwe stallen. En allemaal met heel veel liefde speciaal aangelegd en gebouwd voor deze drie ezeltjes, door twee geweldig lieve mensen, Christie en Serge! In mijn mailbox vond ik een mailtje van hen. Hierbij dus het verslagje van de eerste dagen van Igor, Mirabel en Lara in Limburg.
Lieve Jacqueline en beste mensen van de Ezelshoeve,
Gisteren zijn onze 3 ezels gearriveerd. Erg spannend allemaal, maar het ging zo super! Ze voelden zich al heel snel thuis, mooi om te zien.
Er waren nogal wat mensen in onze omgeving die ook erg nieuwsgierig waren, en al direct kwamen kijken. Dat gaf ons eigenlijk niet de rust en de kans om er eens lekker zelf voor te gaan zitten. Maar toen de rust was weergekeerd, hebben we een heerlijke avond gehad en ook vandaag hebben we ontzettend genoten.
Ze hebben al lekker eigen plekjes om te soezen, rollen en slapen. Ze laten zich al lekker borstelen en Mirabel viel er zelfs bij in slaap! Ja, die Mirabel die de eerste keer dat we haar zagen een beetje afwachtend was, komt nu iedere keer als eerste naar ons toe. Lara volgt natuurlijk en Igor komt dan ook en duwt de dames even zachtjes maar duidelijk aan de kant omdat hij ook zijn verdiende aandacht wil. We kunnen onze ogen er niet van af houden! We laten ze lekker rustig wennen aan de nieuwe plek en geven ze ook absoluut de tijd om aan ons te wennen.
Het is genieten!
Jacqueline, we willen jullie ook bedanken over de fantastische manier waarop de dieren “overgedragen” worden. Met goede reglementen en afspraken, erg duidelijke informatie op allerlei gebied van verzorging en bruikbare adressen, en wat ons ook zo raakte: de levensloop van de ezels en de persoonlijke tint van jou om de ezels en ons samen alle goeds voor de toekomst te wensen. Echt geweldig.
Heel erg bedankt allemaal, we gaan goed voor de dieren zorgen en houden jullie regelmatig op de hoogte!
Liefs van Serge en Christie
18 jun 2011
Bron: BNdeStem - BAARLE-NASSAU
Vanwege haar onvermoeibare inzet om verwaarloosde en mishandelde ezels een goed leven te bieden, is Jacqueline van den Berg (52) van Stichting De Ezelshoeve in Baarle-Nassau zaterdag onderscheiden met de Sophia Ledenprijs.
Met die prijs zetten de leden van de dierenbeschermingsorganisatie Koningin Sophia-Vereeniging jaarlijks een bijzondere dierenvrijwilliger in het zonnetje. Er is een bedrag van 1500 euro aan verbonden. Van den Berg was erg blij met de eer en het bedrag.
Twee van onze ezeltjes zijn vandaag naar hun nieuwe stekkie gegaan. Henkie en Daantje zijn deze keer de bofkonten!
Ron en Jeannette namen een jaar geleden contact met ons op. Zij hadden een boerderij in Limburg gekocht en waren zover met de verbouwing klaar. Nu werd het tijd om over 2 ezeltjes na te gaan denken. Er werd een tijd lang heen en weer gemaild en zij kwamen kennismaken met ons en de ezels. Al snel “vielen” ze voor Daantje en Henkie, twee geweldig lieve halfbroertjes. Ze startten de werkzaamheden voor de wei en stal voor Daantje en Henkie, wat toch wel wat meer tijd in beslag nam dan ze in eerste instantie aannamen omdat ze het meteen goed wilden doen.
En dat was de moeite van het wachten waard! Vandaag namen Daantje en Henkie hun intrek in een riant onderkomen. Een prachtige wei, een schitterende omheining en een heerlijk stalletje in een prachtige omgeving en dat allemaal met uitzicht op de Maas! Daantje en Henkie hadden in hun dromen geen beter thuis kunnen bedenken! Ron en Jeannette, heel erg bedankt dat jullie zoveel moeite hebben gedaan om deze twee kanjers zo’n mooie toekomst tegemoet te laten gaan! Wij zullen Daantje en Henkie missen, maar ik heb ze met een gerust hart bij jullie achter gelaten!
Onze lieve Lea is op 24 mei 2011 aan haar laatste reis begonnen.
8 maart 2011 kwamen Lea, Saskia en Storm naar de Ezelshoeve. De baas, een liefdevolle eigenaar die zijn ezeltjes met alle zorg en liefde had omringd, was kort daarvoor overleden en het was zijn wens dat zijn drie ezeltjes naar de Ezelshoeve zouden gaan. Helaas was het voor Lea maar van korte duur.
Maandagmiddag zagen we dat Lea steeds ging liggen. We temperatuurden haar en schrokken van de 34.7 die de thermometer aangaf; ondertemperatuur! We belden onmiddellijk de dierenarts die binnen een half uurtje hier was. Diagnose koliek! Meteen werd de maagsonde via de neus ingebracht en dienden we een liter paraffine toe, werd er intraveneus Buscopan (middel voor spastische koliek en darmverstopping) gespoten en een pijnstiller. De hele avond werd er op gelet dat Lea zou mesten en inderdaad, er kwam een beetje mest af en we haalden opgelucht adem. Helaas te vroeg… meer dan dat kwam er niet en om 9:00uur 'ochtends belden we de dierenarts weer. Dezelfde behandeling werd nogmaals herhaald en weer was het wachten of Lea zou mesten. Er kwam echter geen mest... Lea werd steeds apathischer en begon rondjes te draaien.
Een teken dat haar zicht uitgeschakeld was en ze botste overal tegen aan. Tegen 11:00uur werd het zo erg dat we bang waren dat ze geheel in shock zou raken. Dit mochten we Lea niet aandoen en weer belden we de dierenarts die de diagnose darmdraaiing stelde. We namen het besluit Lea te laten gaan… Een beslissing die zó verschrikkelijk moeilijk is, maar we moesten in het belang van Lea denken. Het zou niet meer beter worden, alleen maar slechter…
Om 12:10 overleed Lea. Zij bereikte de leeftijd van 28 jaar. Onze enige troost is, dat zij nu bij haar geliefde baas is.
Lea is gecremeerd bij Dierencrematorium Viviana te Prinsenbeek en zaterdag om 11:00 mag ik de as van Lea ophalen. Haar urn zal haar plaatsje naast de urn van onze SiSi krijgen.
Dag lieve Lea… wij missen je maar zijn er trots op jou te hebben mogen kennen.
Vandaag is Leila voor de derde dag bij ons. Leila is het veulen van Iejoor. Onze Janneke is twee maanden geleden bij Iejoor en Leila gaan wonen. Het gedrag van Leila, die nu 7 maanden oud is, verbeterde niet. Als Leila vond dat ze wilde drinken, dan werd er gedronken! Ook al wilde Iejoor het niet… ze kwam er gewoon niet onderuit. Leila dwong het af door rond Iejoor te gaan rennen en springen, haar in de nek te bijten en te schoppen. Net zo lang totdat Iejoor toegaf en ze aan de melkbar mocht. En zo dwingt Leila alles af; aandacht, voer, spelen maar ook naar de andere dieren toe die in het weitje lopen. De kippen, ganzen, eenden, geiten, schaapjes en herten werden regelrecht een beetje door Leila geterroriseerd. Zelfs Lama de lama, een groot vredelievend dier, moest het ontgelden. Leila dreef de Lama zover in een hoek dat Lama geen andere uitweg meer zag dan Leila vol op de snoet de spugen. Iets wat Lama nog nooit had gedaan naar de andere dieren.
Leila is voor niets en niemand bang, is onbesuisd, onberekenbaar en toont geheel geen respect naar andere ezels/dieren. Nu is Leila nog klein maar als zij volwassen is en zo’n 250 kg weegt, wordt het een serieus probleem. Dus besloten de eigenaren dat Leila een heropvoeding moet krijgen. Zo kwam het dat we afgelopen dinsdag 17 mei, Leila ophaalden om hier te proberen haar manieren bij te brengen.
Allereerst maakten de ezels kennis met Leila via het hek en na een paar uurtjes lieten we Leila bij de ezels in de wei. Tot mijn verbazing liep Leila in één rechte streep op een ezel af en probeerde hem in de nek te bijten! Dat liet die ezel natuurlijk niet toe, draaide zich om en deelde een schop uit. Leila was totaal verbaasd! Meteen liep ze naar een groepje andere ezels om zich daartussen te wringen. Ook dat ging natuurlijk niet door en weer werd ze weggejaagd. Leila viel van de een in de andere verbazing! Gedurende de middag ging bij Leila langzaam het lichtje branden, dat zij toch eerst kennis zou moeten maken met de ezels met haar neusje. Eerst neuzelen, beetje aan elkaars vachtje ruiken, aan de achterkant nog even snuffelen en dan mag je misschien voorzichtig wat dichter bij komen staan. We zijn nu op dag 3 en we zien dat het steeds beter gaat. Ze gaat steeds beter de lichaamstaal van de ezels zien en zelf ook gebruiken. Zo weinig respect als ze had op de eerste dag, zo zien we langzaam dat ze steeds meer respect gaat opbrengen naar de ezels. Alleen zo kan ze het leren!
Leila is een schatje! (alle ezeltjes zijn lief, toch)
maar ze moet wel wat betere manieren gaan leren. De opvoeding van Leila zal wel even duren, maar goedkomen doet het zéker!
