Hier de vergeten link in het bericht van de actie van Specsavers
http://www.stichtingspecsaverssteunt.nl/tilburg/stichting-de-ezelshoeve-opvang-voor-ezels_299/
Een pony met een beenprothese! Geweldig filmpje! Dan kan dat ook bij ezeltjes!!! Is dit de oplossing waar ik al zo lang om roep als de hoefbevangenheid zo ernstig is dat het hoefbeentje door de zool komt en het ezeltje daarom ingeslapen moet worden? Hier moeten we we ons verder in verdiepen! Klik op de link en zie het zelf!!! Geweldig!!!
http://www.happinez.nl/
Eergisteren kwam er een telefoontje van Ome Cor. Voor degenen die Ome Cor niet kennen, hij was op 24 november 2009 te gast in Joris Showroom (bekijk hier de uitzending http://bit.ly/gIBi4Q)
Ome Cor is nu 88 jaar en al enkele jaren een dierbare vriend van ons. Een jaar geleden kocht hij het muildier Sylvia om haar voor een karretje te zetten en met haar op pad te gaan. Sylvia was nog maar twee maanden bij hem toen Ome Cor opgenomen werd in het ziekenhuis om een knie operatie te ondergaan. De revalidatie duurde langer dan verwacht en de verzorging voor Sylvia werd voor Ome Cor te zwaar. Hij nam de moeilijke beslissing en belde de stichting om hulp te vragen voor Sylvia.
Vandaag haalde ik Sylvia (5 jaar oud) op. Wat een schat is dit diertje! Een écht muildier, kruising paard (moeder) en ezel (vader).
Ze kan niet hinniken maar ook niet balken, haar oren zijn te lang voor een paard en te kort voor een ezel, haar hoefjes zijn te groot voor een ezel en te klein voor een paard, maar haar staart is een échte paardenstaart, hij hangt tot op de grond! En dan haar kont… ze heeft échte paardenbillen
Ze is prachtig!!! Ik was op slag verliefd op dit diertje!
We hebben Sylvia vanmiddag meteen contact laten maken in de kudde ezels. Ze vond het allemaal geweldig spannend! Zo’n vijftal ezels zien dat Sylvia anders is dan zij en ze ontwijken haar nog, maar Apollo vindt haar ontzettend mooi en lief! Hij loopt steeds naar haar toe om te neuzelen en om bij haar te staan. Dat is heel bijzonder want Apollo trekt zich meestal niets van nieuwkomers aan.
We hopen voor Sylvia een mooi nieuw thuis te vinden en degenen die Sylvia een liefdevol thuis willen bieden, zijn bofkonten! Sylvia is namelijk een kanjer!!!
Janneke is bij haar nieuwe vriendjes! Ik mis haar! Maar ze heeft het daar geweldig goed! Het was moeilijk om zonder haar naar huis te rijden. Maar Ralf en Michael hebben al gebeld dat ze aan het spelen was met veulen Leila. Dat doet me goed! Hierbij enkele foto's van vandaag. Verder even niets... voel me verdrietig. Ik weet dat ik het beste voor Janneke heb gedaan maar ik hoop dat zij dat ook weet...

Janneke, ons flessenveulen, gaat op zichzelf wonen! Morgen, maandag 14 maart 2011, wordt zij naar haar nieuwe adresje gebracht. Janneke gaat samenwonen Leila, een veulen van vijf maanden oud, en Leila's moeder, de merrie Ijoor.
Velen van jullie kennen Janneke. Voor degenen die Janneke's achtergrond niet kennen heb ik hieronder de Blogs van Janneke samengevoegd die over haar geschreven zijn.
Janneke is uitgegroeid tot een flinke jonge meid! Normaal zouden wij een veulen pas rond een jaar doorplaatsen, maar het nieuwe plekje waar Janneke kan gaan wonen is zo waanzinnig tof voor haar, dat we besloten het te wagen. Janneke gaat in Helmond wonen bij een merrie met een veulen van nog geen 6 maanden. Ook dit veulen, Leila, verveelt zich en heeft dringend een vriendinnetje van haar eigen leeftijd nodig. Dit wordt dus Janneke!
De nieuwe eigenaren, Ralf en Maikel zijn enorme lieve mensen en wij kunnen ons geen betere eigenaars voor Janneke wensen! Dus morgen 14 maart 2011, is het dan zover... wij gaan afscheid nemen van ons flessenkind Janneke, waar we zoveel mee hebben meegemaakt. Die we hebben gevoed, opgevoed, gekoesterd, verzorgd en geliefd... we zullen haar waanzinnig missen!
EEN VEULEN DOOR DE MOEDER VERSTOTEN...EN WE NOEMEN HAAR... JANNEKE!!! 30 junI, 02:40
Gisterenochtend (maandag 28 juni) werd de stichting gebeld door mensen wiens merrie afgelopen donderdag, 24 juni, een veulen geworpen had. De eerste dag mocht het veulen nog bij de moeder drinken, zij het al niet van harte. De volgende dag werd het veulen al lelijk door de moeder weggejaagd en de dag daarna was het pure agressie naar het veulen toe. De eigenaar belde de dierenarts en kreeg als antwoord dat ze maar even tot maandag moesten afwachten. Een dikke fout van de dierenarts natuurlijk! De merrie wilde ’s maandag al helemaal niets meer van haar veulen weten en schopte het alle kanten uit. De eigenaar belde de stichting en ons advies was de merrie meteen te laten onderzoeken op uierontsteking of andere zaken die na een bevalling kunnen optreden. Zij volgden ons advies op en de dierenarts kwam om de merrie te onderzoeken en constateerde dat er niets met haar aan de hand was en adviseerde de eigenaar het veulen af te spuiten, want zo zou het geen kans van overleven hebben. Zij belden ons wederom en ik maakte de afspraak om op dinsdagochtend de 29ste (gisteren dus) te komen om te zien of wij kunnen helpen.
Eenmaal in Gemonde (N-B) aangekomen zochten we het veulen in haar stalletje op. Wat een lief, klein, grijs en prachtig hummeltje van vijf dagen oud! Maar wel veel te mager en te zwak. Ik probeerde haar de fles te geven maar ze had geen zuig- en slikreflex! Hoe heeft zij in godsnaam kunnen overleven….?! De eigenaar had steeds beetje bij beetje geprobeerd om er wat opfokmelk in te krijgen en ook een emmertje met water en melk neergezet in haar stalletje. Blijkbaar heeft ze steeds genoeg binnengekregen om te overleven, maar niet om te groeien of sterker te worden.
Een veulen met de fles groot brengen is een hels karwei! Die ervaring hebben we met Jip opgedaan. Om de 2 uur voeden en Jip had z’n zuigreflex snel teruggevonden. Dit veulen kon niet meer zuigen dus dit is bijna niet te doen voor mensen zonder ervaring hiermee.
We bespraken gezamenlijk dat wij als stichting waarschijnlijk betere condities hebben om dit veulen een kans van overleven te geven en de eigenaar besloot haar af te staan aan de stichting. Om 14:00 uur stapte Rina met het veulen, dat we natuurlijk direct Janneke hebben gedoopt, achter in de bak van de Toyota en ik achter het stuur. Een uur later waren we thuis en konden we het veulen in een schoon stalletje zetten dat Marlies en de stagiaires al hadden klaargemaakt.
De dierenarts was onderweg al gebeld en stond om 17:00 uur op het erf. Eerst werd de temperatuur opgenomen, 38.4, en een algeheel onderzoek uitgevoerd. Diagnose: Kerngezond maar wel ondervoed en te zwak. We hadden al geprobeerd om haar een fles te geven, maar dat was weer niet gelukt. De dierenarts besloot een sonde naar de maag te plaatsen om er zo in ieder geval een hoeveelheid melk in te krijgen. De sonde werd via de keel naar de maag gebracht (wat niet gebruikelijk is maar haar neusgaatjes zijn zo klein en de slang zo dik) en ze slikte de slang prima door. Er werd een halve liter melk in de trechter gegoten en deze kwam direct in haar maagje terecht. Janneke’s buikje was meteen een bolletje! Ze ging daarna lekker liggen en van alle commotie en vermoeidheid van de gebeurtenissen die dag, viel ze direct in slaap.
Om 23:00 gingen we weer naar haar stalletje om opnieuw te proberen of Janneke wilde drinken. De fles hebben we met de pipet in haar bekje moeten spuiten want helaas is er nog geen zuigreflex en iedere slikbeweging werd gecontroleerd om er zeker van te zijn dat ze de zo hoognodige voeding binnenkrijgt. Na een uur zat de fles er eindelijk in en is Janneke weer tevreden gaan slapen.
Straks, zo rond een uur of zes vanochtend, ga ik weer proberen of Janneke wil/kan drinken. Ik hoop zo dat het gaat lukken! Met de dierenarts is afgesproken dat ik hem morgenochtend om 8:00 uur bel om te bespreken wat we verder kunnen doen. Een optie is om eventueel een permanente sonde via de neus aan te brengen om het voeden wat eenvoudiger voor Janneke te maken. Laten we met z’n allen hopen dat dit niet nodig is en dat Janneke spoedig zelf zal kunnen drinken!
GROTE ZORGEN OM KLEINE JANNEKE, WANT JANNEKE IS ZIEK, HEEL ERG ZIEK! 30 juli, 20:31
Vanochtend: een zoals altijd vrolijke Janneke huppelt uit haar stalletje om de boel in de kantine eens lekker op stelten te zetten. Tussen het van tafel trekken van agenda’s en het vragen van knuffels door, even wegen en temperaturen. Weer wat aangekomen, maar haar temperatuur is wat lager dan normaal. Even in de gaten houden dus.
Dan lekker haar flesje drinken, dat gaat er wel in na zo’n lange nacht!
Maar dan stopt Janneke plotseling met drinken en begint verkrampte bewegingen te maken met haar mond en neusgaten. “Verslikt misschien?” Vervolgens buigt ze haar hoofd naar rechts en loopt steeds rondjes met haar nek overstrekt. “Dit is niet goed. Hier moet een dierenarts bij komen!”.
Tijdens het wachten op de dierenarts wordt Janneke steeds suffer en afweziger. Haar hoofd laat ze rusten op schoot en ze kan bijna niet meer op haar benen staan. “Dit is in de verste verte niet de alerte Janneke die wij kennen!”.
Als de dierenarts aankomt, is ze al zo suf dat ze nog nauwelijks reageert en haar oogjes vallen zelfs dicht, terwijl ze op haar benen wankelt.
Een uitgebreid onderzoek van haar buikje en longetjes levert niets op en door haar spastische bewegingen en afwezigheid vermoedt de dierenarts dat er iets goed mis is in haar koppie: “een hersenvliesontsteking?” Daar lijkt het wel op. Janneke krijgt een injectie om de druk op haar hersenen te verminderen en ontstekingsremmers. Daarmee zal ze snel moeten opknappen.
De dierenarts is nog maar net weg als Janneke rondjes begint te lopen in haar stalletje, waarbij ze zomaar tegen mensen opbotst. Ook loopt ze gewoon keihard tegen een muur op. “Is ze blind?” “Zijn haar hersenen al functies aan het uitschakelen?” “Geven haar hersenen het op?”
Dan zakt ze door haar pootjes en blijft roerloos op de grond liggen. “Janneke, niet opgeven!”
Weer de dierenarts bellen, de blindheid kan tijdelijk zijn door de druk op haar hersenen en haar zwakte een bijwerking van de medicijnen. “Is er dan toch nog hoop?”
We kunnen alleen maar afwachten en we laten haar geen moment alleen. Janneke ligt daar maar. Ze reageert niet op onze knuffels, niet op geluiden. Soms lijkt het zelfs of ze stopt met ademen. We houden allemaal rekening met het ergste en tegelijkertijd houden we hoop.
Ja, langzaam krijgen we weer wat meer hoop. Na een paar uur knapt Janneke langzaam op en in de loop van de middag kan ze al weer lopen, al is het nog wat wankel. Ze wil zelfs weer wat drinken, al is het niet veel. Ook heeft ze zomaar een bakje ezelvoer gegeten.
Janneke is er nog lang niet, ze is echt heel ziek en zal moeten vechten om hier doorheen te komen en zolang zij de wil heeft om te vechten, vechten wij met haar mee!
Lieve dappere kleine Janneke, niet opgeven, wij houden van jou!
Geschreven door Mandy
EEN HELE SLECHTE PROGNOSE, MAAR WIJ GAVEN NIET OP!
Drie verschillende dierenartsen kwamen nog bij Janneke kijken en iedere dierenarts zei hetzelfde... Euthanasie! Dit is echter het allerlaatste waar wij voor zullen beslissen en wij waren natuurlijk weer eens flink eigenwijs
We besloten dag en nacht te waken bij Janneke en haar steeds op de beentjes te zetten en stukjes te lopen, steeds weer de fles aan te bieden en haar op krachten te laten komen. En wonder boven wonder... Janneke's zicht kwam terug, ze begon langzaam aan weer alerter te worden, dronk haar fles weer leeg en wilde stukjes lopen! En na een paar dagen kon ze zelfs weer onzin uithalen! Janneke kwam er helemaal bovenop! Wat zijn wij dan blij dat we nooit zomaar voor euthanasie kiezen!
Twee weken gelden was famielie de Groot hier op bezoek, op zoek naar een vriendje voor hun ezeltje Kokkie. Eergisteren was ik bij hen op bezoek om de locatie te bekijken en om te zien of Pistache wel bij Kokkie zou passen. Ik was meer dan tevreden over wat ik daar aantrof! Zo’n gezellig weitje met geitjes die heerlijk lagen te soezelen op de enorme boomstammen. Verder nog een enorme wei om te grazen en te spelen én dan nog twee stalletjes voor Kokkie, een eetkamer en een slaapkamer
Kokkie, een geweldig lief ruintje, liep ons overal achterna en vroeg op een schattige manier aandacht door zijn hoofdje op je arm te leggen en het dan ook geheel daar op te laten rusten… kriebelen, knuffelen en kussen graag! Ja hoor, een geweldig mooi plekje voor Pistache, en we maakten de afspraak dat ik hem twee dagen later zou brengen.
Vandaag, vrijdag 11 maart 2011, was het dan zover. Om 10:00uur liep Pistache als een voorbeeldig ezeltje de trailer in en gingen we op weg naar Zegge om daar drie kwartiertjes later aan te komen. Trailer weer open en Pistache verbaasde zich over het mooie uitzicht, het toffe weitje en de lieve
nieuwe eigenaren Jac en Lucie. En toen gingen we kennis maken met Kokkie, die al stond te trappelen in de wei! Wat was dat ventje blij een soortgenootje in de wei te krijgen! Hij dartelde, sprong en buitelde om Pistache heen, die het allemaal rustig over zich heen liet komen.
Toen we om 13:00 gingen vertrekken liepen de twee jongens al gebroederlijk samen in de wei te grazen. Wat een mooie toekomst gaat Pistache hier tegemoet!
Familie de Groot, DANKJEWEL! Dat jullie Pistache dit willen bieden!
Op 8 januari kregen we een mailtje van Saskia. Haar vader was ernstig ziek en zij waren op zoek naar een veilige plaats voor de drie ezels Lea, Saskia (genoemd naar hun dochter) en Storm. Lea was als veulen bij hen gekomen en merrie Saskia werd bij hen geboren. Merrie Saskia kreeg op een stormachtige zondagnamiddag een hengstveulen dat men toepasselijk Storm noemde. Deze drie ezels hadden samen een heerlijk leventje op de boerderij.
De vader van Saskia overleed op 23 januari en zijn wens was dat de ezels op zijn verjaardag, 8 maart, naar hun nieuwe thuis, Stichting de Ezelshoeve, zouden gaan.
Vandaag was het dan zover. Het werd een moeilijk afscheid van de ezels voor Saskia en haar moeder, en ook wij waren op de terugreis maar stilletjes in de auto.
Om 17:00uur vanmiddag scharrelden Lea, Saskia en Storm de trailer uit om hun nieuwe leventje te starten op de Ezelshoeve.
Saskia is een grijze, lieve, zelfverzekerde merrie van 22 jaar, die meestal voorop loopt om de boel te verkennen.
Storm, wit, is een grote baby van 11 jaar, die ons graag wil laten denken dat hij zó stoer is, maar zéker nog niet zonder zijn mama kan.
Lea, ook wit, is een schat van een merrie van 28 jaar met een flinke “hanentred”. Zij tilt haar linker achterbeen zo hoog op dat haar hoefje een plofgeluidje tegen haar buik maakt. Dit zie je wel vaker bij oudere ezels, het is gelukkig niets ernstigs en doet ook geen pijn. Ze loopt hierdoor alleen wat langzamer en steeds wat achteraan.
Hopelijk kunnen wij deze drie lieverds snel het vertrouwen geven dat het hier goed is en dat ze veilig zijn. Ze zijn hier heel erg welkom!
Wat een bijzondere dag was het vandaag! We hebben de stallen opengezet zodat alle ezels afscheid konden nemen van SiSi. In de tussentijd werd de partytent opgezet op het erf en ingedekt met een dikke laag stro. Twee lantarens kwamen in de tent te staan en de kaarsjes werden aangestoken. Toen was het tijd om SiSi naar de ‘afscheidsruimte’ te brengen. De mannen van het bestuur legden SiSi op een zeil en gezamenlijk droegen zij SiSi er heen. Wat een prachtige plek was dit geworden om afscheid te nemen van SiSi. Gedurende de gehele dag kwamen de vrijwilligers op bezoek om haar een laatste keer haar te knuffelen, aaien en kussen. Onze hond Rebel heeft lange tijd dicht bij SiSi gelegen om nog bij haar te zijn.
We hebben de hele dag bij SiSi gezeten. Herinneringen aan haar opgehaald, gelachen en gehuild. Eén ding is ons allemaal duidelijk geworden. Zonder SiSi was Stichting de Ezelshoeve er nooit geweest. Hadden wij, die er vandaag allemaal waren, elkaar niet gekend. Had niemand deze ezelliefde gekend. Zij was het die ons in liet zien dat er hoognodig iets gedaan moest worden tegen het ezelleed in Nederland.
Bijzonder was ook dat vandaag verteld werd dat als je met SiSi knuffelde zij je de liefste vrijwilliger vond die bij de stichting rondloopt. Totdat de volgende vrijwilliger langs kwam en met haar knuffelde… dan was diegene weer de liefste vrijwilliger van de stichting… SiSi had humor
Maar waar we ons vandaag heel erg bewust van zijn geworden is, dat er tien jaar geleden maar één persoon was die wist dat SiSi bestond… haar eigenaar, de handelaar die haar verwaarloosde en mishandelde! En dat nu, vandaag, zoveel mensen haar kennen! Zoveel mensen zijn naar de stichting gekomen om afscheid van haar te nemen! Zij heeft het verschil gemaakt! Zij heeft hier de mensen leren houden van ezels en dat zal ze altijd blijven doen! SiSi is het boegbeeld van de stichting. Het is haar foto die voor op de folder staat en op onze visitekaartjes en dat zal ook altijd zo blijven! Zij zal nooit vergeten worden!
Om 18:00 uur hebben we SiSi nog een kus op haar snoet gegeven en hebben we de afscheidsruimte afgesloten. Vannacht ligt zij veilig en warm op haar bed van stro. Morgen zullen we de afscheidsruimte weer open zetten en kan iedereen die daar behoefte aan heeft nog afscheid van haar nemen. Maandag zal zij gecremeerd worden.
Henk Muysenberg had in de afgelopen weken gezien dat het steeds slechter ging met SiSi en heeft zijn gedachten en gevoelens op papier gezet. In SiSi’s afscheidsruimte heeft hij dit voorgedragen. Het was enorm aangrijpend. Lieve Henk, het was prachtig! Dank je wel, dat je dit met ons wilde delen!
SiSi.
Adem in, adem uit… Ik hoor het geluid van je vechten, om je longen nog met levenslucht te vullen. Het dekje tegen de kou, verhuld maar deels je pompende middenrif, en je neusvleugels verraden het naderende einde. Ik kijk naar je en mijn gedachten over jou trekken door mijn hoofd, in jouw ritme. Adem in, adem uit…
Adem in, adem uit… Meer dan 46 jaar een automatisme dat behoort bij het leven. Volgens mij ervoer jij dit op het laatst als een soort “plicht”. Ik zie dit als jouw dank aan de mensen die het laatste decenium voor je zorgde. Maar vooral, ja vooral, aan dat geweldige stel die jou destijds redde. Je ademde hen in…
Adem in, adem uit… Datgene wat je al je veulens als eerste leerde terwijl je ze schoonlikte. Hoe zwaar iedere, van de vele bevallingen ook was. Jaar na jaar, haast zonder pozen, gaf jij weer die harde les: “Kom klein wonder, adem in, adem uit…”.
Adem in, adem uit… Om adembenemend te kunnen zijn. In vrijheid, maar met datzelfde, diep gewortelde plichtsbesef dat er ook op de Ezelshoeve nog heel wat te regelen viel. Adembenemend hoe je, vooral samen met NoNo, je kwaliteiten van een TOP merrie over de weiden en stal ten toon spreidde. Trots kon je in de kudde staan en ademde jouw wil, in en uit…
Adem in, adem uit… Stilletjes, nog slechts voornamelijk op gehoor, voelde je de wereld kleiner worden en jezelf moe gestreden, toch wilde je nog iets kwijt. Ik zag HET. Als je soms zachtjes je hoofd tegen iemand duwde die zuchtte tijdens het uitmesten van de stal, alsof je dan zei: ”Kom maar bij mij om even op adem te komen… Ineens stond je weer bij een ruzie tussen de ezels met de houding: “Kom jongens, haal diep adem… en tel tot tien”. Op de momenten van paniek over jou…”Het gaat niet goed!”, je dan plots weer ging eten, opstaan en lopen, wij hielden onze adem in…
Adem in, adem uit… Lieve SiSi, wij mochten je de afgelopen tien jaar, maar zéker de laatste maanden, verzorging en liefde geven. Maar adembenemend was het, de tijd die jij een ieder van ons gunde, alsof je zei: “Het is goed geweest, ik ben opgelucht”.
Adem uit, adem in…. Adem UIT...
Geschreven door: Henk van den Muijsenberg
SiSi Walks the Rainbow Bridge…
geboren 1965 – overleden 26 februari 2011.
Onze geliefde oude dame SiSi is vannacht aan haar laatste reis begonnen.
We zijn ontzettend verdrietig maar voelen ook een berusting dat het goed is zo.
SiSi heeft vannacht haar lijfje neergelegd en is rustig en vredig gaan slapen.
Zij zal gecremeerd worden bij Dierencrematorium Viviana te Prinsenbeek.
Voor nu een paar foto's van haar, later meer.




Lieve ezelvrienden!
Hier even een update over SiSi. Het gaat erg op en neer met haar gezondheid. De ene dag gaat het redelijk goed, de andere dag weer stukken minder. Helaas gaat het sinds gisteren duidelijk achteruit, ze heeft op de hele dag 1 wortel gegeten. Daarnaast neemt de benauwdheid toe en is ze onrustig, wankel en moe. We houden er dan ook serieus rekening mee dat we haar over niet al te lange tijd moeten laten gaan. Ze heeft niets meer bij te zetten en we zijn bang dat ze vanaf nu alleen maar verder achteruit zal gaan, haar kaarsje is aan het doven. We willen jullie vragen er rekening mee te houden dat elke keer dat je SiSi ziet de laatste keer zou kunnen zijn. Neem afscheid van haar en krauwel haar nog even lekker door haar vacht, want daar kan ze nog steeds van genieten. Zodra er meer nieuws is brengen we jullie daar uiteraard weer van op de hoogte.