Janneke, ons flessenveulen, gaat op zichzelf wonen! Morgen, maandag 14 maart 2011, wordt zij naar haar nieuwe adresje gebracht. Janneke gaat samenwonen Leila, een veulen van vijf maanden oud, en Leila's moeder, de merrie Ijoor.
Velen van jullie kennen Janneke. Voor degenen die Janneke's achtergrond niet kennen heb ik hieronder de Blogs van Janneke samengevoegd die over haar geschreven zijn.

Janneke is uitgegroeid tot een flinke jonge meid! Normaal zouden wij een veulen pas rond een jaar doorplaatsen, maar het nieuwe plekje waar Janneke kan gaan wonen is zo waanzinnig tof voor haar, dat we besloten het te wagen. Janneke gaat in Helmond wonen bij een merrie met een veulen van nog geen 6 maanden. Ook dit veulen, Leila, verveelt zich en heeft dringend een vriendinnetje van haar eigen leeftijd nodig. Dit wordt dus Janneke!
De nieuwe eigenaren, Ralf en Maikel zijn enorme lieve mensen en wij kunnen ons geen betere eigenaars voor Janneke wensen! Dus morgen 14 maart 2011, is het dan zover... wij gaan afscheid nemen van ons flessenkind Janneke, waar we zoveel mee hebben meegemaakt. Die we hebben gevoed, opgevoed, gekoesterd, verzorgd en geliefd... we zullen haar waanzinnig missen!
EEN VEULEN DOOR DE MOEDER VERSTOTEN...EN WE NOEMEN HAAR... JANNEKE!!! 30 junI, 02:40
Gisterenochtend (maandag 28 juni) werd de stichting gebeld door mensen wiens merrie afgelopen donderdag, 24 juni, een veulen geworpen had. De eerste dag mocht het veulen nog bij de moeder drinken, zij het al niet van harte. De volgende dag werd het veulen al lelijk door de moeder weggejaagd en de dag daarna was het pure agressie naar het veulen toe. De eigenaar belde de dierenarts en kreeg als antwoord dat ze maar even tot maandag moesten afwachten. Een dikke fout van de dierenarts natuurlijk! De merrie wilde ’s maandag al helemaal niets meer van haar veulen weten en schopte het alle kanten uit. De eigenaar belde de stichting en ons advies was de merrie meteen te laten onderzoeken op uierontsteking of andere zaken die na een bevalling kunnen optreden. Zij volgden ons advies op en de dierenarts kwam om de merrie te onderzoeken en constateerde dat er niets met haar aan de hand was en adviseerde de eigenaar het veulen af te spuiten, want zo zou het geen kans van overleven hebben. Zij belden ons wederom en ik maakte de afspraak om op dinsdagochtend de 29ste (gisteren dus) te komen om te zien of wij kunnen helpen.
Eenmaal in Gemonde (N-B) aangekomen zochten we het veulen in haar stalletje op. Wat een lief, klein, grijs en prachtig hummeltje van vijf dagen oud! Maar wel veel te mager en te zwak. Ik probeerde haar de fles te geven maar ze had geen zuig- en slikreflex! Hoe heeft zij in godsnaam kunnen overleven….?! De eigenaar had steeds beetje bij beetje geprobeerd om er wat opfokmelk in te krijgen en ook een emmertje met water en melk neergezet in haar stalletje. Blijkbaar heeft ze steeds genoeg binnengekregen om te overleven, maar niet om te groeien of sterker te worden.
Een veulen met de fles groot brengen is een hels karwei! Die ervaring hebben we met Jip opgedaan. Om de 2 uur voeden en Jip had z’n zuigreflex snel teruggevonden. Dit veulen kon niet meer zuigen dus dit is bijna niet te doen voor mensen zonder ervaring hiermee.

We bespraken gezamenlijk dat wij als stichting waarschijnlijk betere condities hebben om dit veulen een kans van overleven te geven en de eigenaar besloot haar af te staan aan de stichting. Om 14:00 uur stapte Rina met het veulen, dat we natuurlijk direct Janneke hebben gedoopt, achter in de bak van de Toyota en ik achter het stuur. Een uur later waren we thuis en konden we het veulen in een schoon stalletje zetten dat Marlies en de stagiaires al hadden klaargemaakt.

De dierenarts was onderweg al gebeld en stond om 17:00 uur op het erf. Eerst werd de temperatuur opgenomen, 38.4, en een algeheel onderzoek uitgevoerd. Diagnose: Kerngezond maar wel ondervoed en te zwak. We hadden al geprobeerd om haar een fles te geven, maar dat was weer niet gelukt. De dierenarts besloot een sonde naar de maag te plaatsen om er zo in ieder geval een hoeveelheid melk in te krijgen. De sonde werd via de keel naar de maag gebracht (wat niet gebruikelijk is maar haar neusgaatjes zijn zo klein en de slang zo dik) en ze slikte de slang prima door. Er werd een halve liter melk in de trechter gegoten en deze kwam direct in haar maagje terecht. Janneke’s buikje was meteen een bolletje! Ze ging daarna lekker liggen en van alle commotie en vermoeidheid van de gebeurtenissen die dag, viel ze direct in slaap.
Om 23:00 gingen we weer naar haar stalletje om opnieuw te proberen of Janneke wilde drinken. De fles hebben we met de pipet in haar bekje moeten spuiten want helaas is er nog geen zuigreflex en iedere slikbeweging werd gecontroleerd om er zeker van te zijn dat ze de zo hoognodige voeding binnenkrijgt. Na een uur zat de fles er eindelijk in en is Janneke weer tevreden gaan slapen.

Straks, zo rond een uur of zes vanochtend, ga ik weer proberen of Janneke wil/kan drinken. Ik hoop zo dat het gaat lukken! Met de dierenarts is afgesproken dat ik hem morgenochtend om 8:00 uur bel om te bespreken wat we verder kunnen doen. Een optie is om eventueel een permanente sonde via de neus aan te brengen om het voeden wat eenvoudiger voor Janneke te maken. Laten we met z’n allen hopen dat dit niet nodig is en dat Janneke spoedig zelf zal kunnen drinken!
GROTE ZORGEN OM KLEINE JANNEKE, WANT JANNEKE IS ZIEK, HEEL ERG ZIEK! 30 juli, 20:31
Vanochtend: een zoals altijd vrolijke Janneke huppelt uit haar stalletje om de boel in de kantine eens lekker op stelten te zetten. Tussen het van tafel trekken van agenda’s en het vragen van knuffels door, even wegen en temperaturen. Weer wat aangekomen, maar haar temperatuur is wat lager dan normaal. Even in de gaten houden dus.
Dan lekker haar flesje drinken, dat gaat er wel in na zo’n lange nacht!
Maar dan stopt Janneke plotseling met drinken en begint verkrampte bewegingen te maken met haar mond en neusgaten. “Verslikt misschien?” Vervolgens buigt ze haar hoofd naar rechts en loopt steeds rondjes met haar nek overstrekt. “Dit is niet goed. Hier moet een dierenarts bij komen!”.
Tijdens het wachten op de dierenarts wordt Janneke steeds suffer en afweziger. Haar hoofd laat ze rusten op schoot en ze kan bijna niet meer op haar benen staan. “Dit is in de verste verte niet de alerte Janneke die wij kennen!”.
Als de dierenarts aankomt, is ze al zo suf dat ze nog nauwelijks reageert en haar oogjes vallen zelfs dicht, terwijl ze op haar benen wankelt.
Een uitgebreid onderzoek van haar buikje en longetjes levert niets op en door haar spastische bewegingen en afwezigheid vermoedt de dierenarts dat er iets goed mis is in haar koppie: “een hersenvliesontsteking?” Daar lijkt het wel op. Janneke krijgt een injectie om de druk op haar hersenen te verminderen en ontstekingsremmers. Daarmee zal ze snel moeten opknappen.
De dierenarts is nog maar net weg als Janneke rondjes begint te lopen in haar stalletje, waarbij ze zomaar tegen mensen opbotst. Ook loopt ze gewoon keihard tegen een muur op. “Is ze blind?” “Zijn haar hersenen al functies aan het uitschakelen?” “Geven haar hersenen het op?”
Dan zakt ze door haar pootjes en blijft roerloos op de grond liggen. “Janneke, niet opgeven!”
Weer de dierenarts bellen, de blindheid kan tijdelijk zijn door de druk op haar hersenen en haar zwakte een bijwerking van de medicijnen. “Is er dan toch nog hoop?”
We kunnen alleen maar afwachten en we laten haar geen moment alleen. Janneke ligt daar maar. Ze reageert niet op onze knuffels, niet op geluiden. Soms lijkt het zelfs of ze stopt met ademen. We houden allemaal rekening met het ergste en tegelijkertijd houden we hoop.
Ja, langzaam krijgen we weer wat meer hoop. Na een paar uur knapt Janneke langzaam op en in de loop van de middag kan ze al weer lopen, al is het nog wat wankel. Ze wil zelfs weer wat drinken, al is het niet veel. Ook heeft ze zomaar een bakje ezelvoer gegeten.
Janneke is er nog lang niet, ze is echt heel ziek en zal moeten vechten om hier doorheen te komen en zolang zij de wil heeft om te vechten, vechten wij met haar mee!
Lieve dappere kleine Janneke, niet opgeven, wij houden van jou!
Geschreven door Mandy
EEN HELE SLECHTE PROGNOSE, MAAR WIJ GAVEN NIET OP!
Drie verschillende dierenartsen kwamen nog bij Janneke kijken en iedere dierenarts zei hetzelfde... Euthanasie! Dit is echter het allerlaatste waar wij voor zullen beslissen en wij waren natuurlijk weer eens flink eigenwijs
We besloten dag en nacht te waken bij Janneke en haar steeds op de beentjes te zetten en stukjes te lopen, steeds weer de fles aan te bieden en haar op krachten te laten komen. En wonder boven wonder... Janneke's zicht kwam terug, ze begon langzaam aan weer alerter te worden, dronk haar fles weer leeg en wilde stukjes lopen! En na een paar dagen kon ze zelfs weer onzin uithalen! Janneke kwam er helemaal bovenop! Wat zijn wij dan blij dat we nooit zomaar voor euthanasie kiezen!