
Wat een bijzondere dag was het vandaag! We hebben de stallen opengezet zodat alle ezels afscheid konden nemen van SiSi. In de tussentijd werd de partytent opgezet op het erf en ingedekt met een dikke laag stro. Twee lantarens kwamen in de tent te staan en de kaarsjes werden aangestoken. Toen was het tijd om SiSi naar de ‘afscheidsruimte’ te brengen. De mannen van het bestuur legden SiSi op een zeil en gezamenlijk droegen zij SiSi er heen. Wat een prachtige plek was dit geworden om afscheid te nemen van SiSi. Gedurende de gehele dag kwamen de vrijwilligers op bezoek om haar een laatste keer haar te knuffelen, aaien en kussen. Onze hond Rebel heeft lange tijd dicht bij SiSi gelegen om nog bij haar te zijn.
We hebben de hele dag bij SiSi gezeten. Herinneringen aan haar opgehaald, gelachen en gehuild. Eén ding is ons allemaal duidelijk geworden. Zonder SiSi was Stichting de Ezelshoeve er nooit geweest. Hadden wij, die er vandaag allemaal waren, elkaar niet gekend. Had niemand deze ezelliefde gekend. Zij was het die ons in liet zien dat er hoognodig iets gedaan moest worden tegen het ezelleed in Nederland.
Bijzonder was ook dat vandaag verteld werd dat als je met SiSi knuffelde zij je de liefste vrijwilliger vond die bij de stichting rondloopt. Totdat de volgende vrijwilliger langs kwam en met haar knuffelde… dan was diegene weer de liefste vrijwilliger van de stichting… SiSi had humor

Maar waar we ons vandaag heel erg bewust van zijn geworden is, dat er tien jaar geleden maar één persoon was die wist dat SiSi bestond… haar eigenaar, de handelaar die haar verwaarloosde en mishandelde! En dat nu, vandaag, zoveel mensen haar kennen! Zoveel mensen zijn naar de stichting gekomen om afscheid van haar te nemen! Zij heeft het verschil gemaakt! Zij heeft hier de mensen leren houden van ezels en dat zal ze altijd blijven doen! SiSi is het boegbeeld van de stichting. Het is haar foto die voor op de folder staat en op onze visitekaartjes en dat zal ook altijd zo blijven! Zij zal nooit vergeten worden!

Om 18:00 uur hebben we SiSi nog een kus op haar snoet gegeven en hebben we de afscheidsruimte afgesloten. Vannacht ligt zij veilig en warm op haar bed van stro. Morgen zullen we de afscheidsruimte weer open zetten en kan iedereen die daar behoefte aan heeft nog afscheid van haar nemen. Maandag zal zij gecremeerd worden.
Henk Muysenberg had in de afgelopen weken gezien dat het steeds slechter ging met SiSi en heeft zijn gedachten en gevoelens op papier gezet. In SiSi’s afscheidsruimte heeft hij dit voorgedragen. Het was enorm aangrijpend. Lieve Henk, het was prachtig! Dank je wel, dat je dit met ons wilde delen!
SiSi.
Adem in, adem uit… Ik hoor het geluid van je vechten, om je longen nog met levenslucht te vullen. Het dekje tegen de kou, verhuld maar deels je pompende middenrif, en je neusvleugels verraden het naderende einde. Ik kijk naar je en mijn gedachten over jou trekken door mijn hoofd, in jouw ritme. Adem in, adem uit…
Adem in, adem uit… Meer dan 46 jaar een automatisme dat behoort bij het leven. Volgens mij ervoer jij dit op het laatst als een soort “plicht”. Ik zie dit als jouw dank aan de mensen die het laatste decenium voor je zorgde. Maar vooral, ja vooral, aan dat geweldige stel die jou destijds redde. Je ademde hen in…
Adem in, adem uit… Datgene wat je al je veulens als eerste leerde terwijl je ze schoonlikte. Hoe zwaar iedere, van de vele bevallingen ook was. Jaar na jaar, haast zonder pozen, gaf jij weer die harde les: “Kom klein wonder, adem in, adem uit…”.
Adem in, adem uit… Om adembenemend te kunnen zijn. In vrijheid, maar met datzelfde, diep gewortelde plichtsbesef dat er ook op de Ezelshoeve nog heel wat te regelen viel. Adembenemend hoe je, vooral samen met NoNo, je kwaliteiten van een TOP merrie over de weiden en stal ten toon spreidde. Trots kon je in de kudde staan en ademde jouw wil, in en uit…
Adem in, adem uit… Stilletjes, nog slechts voornamelijk op gehoor, voelde je de wereld kleiner worden en jezelf moe gestreden, toch wilde je nog iets kwijt. Ik zag HET. Als je soms zachtjes je hoofd tegen iemand duwde die zuchtte tijdens het uitmesten van de stal, alsof je dan zei: ”Kom maar bij mij om even op adem te komen… Ineens stond je weer bij een ruzie tussen de ezels met de houding: “Kom jongens, haal diep adem… en tel tot tien”. Op de momenten van paniek over jou…”Het gaat niet goed!”, je dan plots weer ging eten, opstaan en lopen, wij hielden onze adem in…
Adem in, adem uit… Lieve SiSi, wij mochten je de afgelopen tien jaar, maar zéker de laatste maanden, verzorging en liefde geven. Maar adembenemend was het, de tijd die jij een ieder van ons gunde, alsof je zei: “Het is goed geweest, ik ben opgelucht”.
Adem uit, adem in…. Adem UIT...
Geschreven door: Henk van den Muijsenberg