Op 17 augustus dit jaar werd Elias doorgeplaatst naar zijn nieuwe ezeladres. (Zie de blog "Elias is doorgeplaatst en wordt een échte filmster!" van 28 augustus 2010.)
Gisteren kreeg ik een mailtje met een up-date. Hieronder de mail, zodat ook jullie kunnen lezen hoe geweldig het met Elias nu gaat!
Elias had zich geen geduldiger en liefdevoller thuis kunnen wensen!
Jacqueline,
Het gaat geleidelijk aan gelukkig steeds beter met Elias. (In het dagelijks gebruik noem ik hem overigens "Eli". Twee lettergrepen, waarin een klinker, zijn makkelijker.)
Als je nu in de wei of stal komt, komen zowel Karel als Elias op een drafje naar je toe zoals het hoort bij ezels. En een knuffel voor beide is nu ook voor Elias redelijk gewoon geworden.
Waar het borstelen van zijn vacht (die gezien de lagere temperatuur natuurlijk begint te groeien) in het begin een angstige gewaarwording voor Elias was, is het steeds meer een vertrouwd ritueel aan het worden. Dat verloopt meestal in een vaste volgorde: stal schoonmaken, vers stro, wat mager hooi in de ruif en de staldeur open waar ze dan beide voor staan te wachten om zo snel als mogelijk naar binnen en naar de ruif te lopen. En bij regenweer gebeurt het schoonmaken gewoon met de staldeur open en de ezels binnen. In het begin vertrok Elias dan naar buiten om wat twijfelachtig in de miezerregen af te wachten totdat de stalschoonmaak klaar was, maar nu trekt hij zich daar al niet veel meer van aan en blijft gewoon binnen staan terwijl rondom hem de stal wordt schoongemaakt. Ook een zetje tegen zijn flank of achterwerk als teken van: "ga eens een stukje opzij want ik wil er bij" geeft geen paniekreactie meer. Elias doet gewoon een stapje opzij en daarmee klaar.
En daarna de borstel- en hoevenbeurt die eindigt met een brokje bix of wortel.
De schrikachtigheid gaat er dus al redelijk af. Wel bij lange na nog niet zo mak en geduldig als Karel, maar dat is ook niet zo vreemd met zijn achtergrond.
Borstelen gaat prima, zowel vast met de halsterlijn aan de stalring als los staand. En dat is ook nodig want ze kunnen zich in een enkele dag behoorlijk smerig maken met regenachtig weer en de vette kleigrond hier.
Bij het hoeven krabben zet ik hem wel vast zet voordat ik daar aan begin, want anders wordt het een echte worsteling. Dat blijft nog een wat lastige klus waarbij hij graag tegenstribbelt. Maar inmiddels heeft Elias wel door dat daar niet aan te ontkomen valt en het is ook niet meer zo'n gevecht als bij de eerste keren.
Dat moet ook wel want de hoefsmid staat voor binnenkort weer gepland.
Afgelopen vakantie is de stal wat verbouwd en winterklaar gemaakt, waarbij ze beide zo ongeveer met hun neus op elke in te draaien schroef zaten. En met elkaar zijn ze inmiddels heel vertrouwd. Wel is Karel duidelijk nog de "baas", maar geen onderlinge ruzie of narigheid. Dat gaat prima samen en ook geen schrikachtige Elias meer ten opzichte van Karel.
Wat opvalt is dat als je een wandelingetje (aan de lijn) maakt met beide, Elias veel rustiger met je meeloopt als Karel. Karel voorop wil er graag een gangetje in zetten en loopt je van ongeduld voortdurend haast voorbij, terwijl Elias rustig volgt aan de lijn. Wandelen met Elias voorop en Karel daar achteraan gaat makkelijker als andersom.
Al met al gaat het dus steeds beter.
De trekker is om nieuwsgierig naar te kijken, sloten schoonmaken, bomen snoeien of het hek repareren is een leuk tijdverdrijf om goed te bestuderen, en als je in de stal rustig blijft staan gaan beide aan je overal plukken om te kijken of er nog ergens wat lekkers in zit. Ook Elias !
Zelfs als er vreemden komen wil Elias zich nog wel eens laten aaien, zij het heel voorzichtig. Het vertrouwen in de mensheid en in de rest van de wereld groeit gestaag.
We zijn er nog lang niet, maar we gaan er wel komen. Geduld en volhouden is de boodschap.
En zelf zijn we dus ook heel tevreden met hem.
Groeten,
Joep.